Vier weken Wonderwijs op De Ommezwaai.

Wonderwijs is de mooie titel die we hebben gegeven aan ons nieuw onderwijsconcept: aardig, vaardig, waardig met verwondering. In mijn eerdere blog heb ik hier al over geschreven, maar toen waren we er nog niet mee gestart. Nu hebben we de eerste vier weken er mee gewerkt en ik heb veel mooie dingen gezien. Die wil ik graag met mijn volgers delen. Vooral ook omdat ik wel een beetje moe wordt van de theoretische discussie over hoe ons onderwijs er uit zou moeten zien. De voor- en tegenstanders lijken zich wel klem te zetten in de theoretische loopgraven. Ik wil daar graag wat praktijk tegenover (of misschien naast) zetten.

We hebben een aantal nieuwe activiteiten ingevoerd, het bewegen moet meer onderdeel worden van het aanbod en de verwonderingsvraag zou de leerlingen een stem moeten geven.

Allereerst geven de startrondjes veel input aan de leerkracht (en soms ook leerling) waar zij/hij bij de (mede)leerlingen rekening moet houden. Ook zorgt dit voor groepsbinding, ze horen van elkaar hoe ze er bij zitten, wat er speelt in de thuissituatie en soms zie je leerlingen die elkaar dan willen helpen. Schoorvoetend wordt er ook gepraat over het doel van de dag, maar dat gaat komen dan ben ik van overtuigd. Ook het gezamenlijk lunchen gaat natuurlijk niet vanzelf. Dat zijn veel van onze leerlingen  niet eens van thuis gewend, dus daar moet je niet raar van opkijken. Maar je ziet na een aantal keren al wel dat het normaler gevonden wordt en dat er leuke gesprekken aan tafel gevoerd worden.

Tijdens diverse lessen wordt er bewogen. Rekenen leent zich daar natuurlijk heel goed voor. Dus het oefenen van tafels op het schoolplein, waarbij er een competitie-element ingebracht wordt: “wie er het eerste is” lag wel voor de hand. Mits je een leerkracht hebt die buiten de kaders denkt. Gelukkig hebben we die. Ook een mooi voorbeeld was een leerkracht die voor verkeersles met zij groep 7 de wijk in ging en de verschillende verkeersborden op ging zoeken , of de veiligheid van onze fietsen ging beoordelen. Hier gaat het wat mij betreft om: zoek de verbinding tussen het lesboek en de praktijk buiten.

Ook het werken met een verwonderingsvraag bracht een grote glimlach op mijn lippen. Het eerste thema hebben we voor de veiligheid van leerkrachten dicht bij huis gekozen: dit ben ik, dit is de klas. Maar toen er aan leerlingen van groep 6 gevraagd werd naar de verwondering kwam iemand met de vraag: “wat is nu echt ADHD, want dat heb ik”? Mooier kun je het volgens mij niet krijgen. Alleen dit al geeft voor mij het succes van Wonderwijs weer, want ik weet zeker dat als de leerling hier niet de stem had gekregen, deze vraag ook nooit gesteld zou worden. En dan nu natuurlijk het antwoord nog. Daar zijn ze nog mee bezig, want dat wordt natuurlijk niet alleen even (eenvoudig) opgezocht op internet. Nee dat gaat dieper.

Een laatste voorbeeld (voorlopig) is onze deelname aan de actie voor Steptember. Geld inzamelen voor mensen met cerebrale parese door 10.000 stappen te zetten in de maand september. Een flink aantal collega’s, waaronder ook ikzelf, hebben daar aan meegedaan. Maar we hebben ook meteen gedacht hoe kunnen we de leerlingen en ouders daar bij betrekken. Dit natuurlijk vanuit de peiler waardig. We hebben gekozen voor een sponsorloop en de leerlingen in de actiestand gezet. Natuurlijk is er de nodige aandacht voor geweest in de klassen. En het hoogtepunt was de aanwezigheid van een jonge vrouw met cerebrale parese, die in een rolstoel de leerlingen kwam vertellen wat het betekent om deze ziekte/aandoening te hebben. Niet alleen waren onze leerlingen, die over het algemeen de straattaal aardig beheersen, heel waardig in het omgaan met haar, ook hadden ze hele zinvolle vragen bedacht. En de opmerking die zij maakte dat je zelfs met een handicap (wat dus ook onze leerlingen hebben, maar dan een onzichtbare) nog ver kon komen, maar dan soms in kleinere stapjes, kwam goed binnen bij onze kinderen. Weer een  goed voorbeeld van onderwijs wat meer aansluit bij de onderwijsbehoeften van onze leerlingen. En het rennen van meerdere rondjes op het sportveld hoort daar natuurlijk bij. Dat we met deze actie al bijna 2000 € hebben opgehaald is een mooi toetje van deze verbinding tussen Steptember en Wonderwijs.

Ik hoop dat ik met deze voorbeelden aan heb kunnen tonen dat het soms niet alleen bij ‘praten over’ moet blijven, maar dat je vaak gewoon iets moet beginnen. En uiteraard dit goed moet volgen en bijsturen waar nodig. En misschien nog belangrijker: denken in mogelijkheden en verbinding proberen te zoeken.

Wordt uiteraard vervolgd.

Hieronder de link naar een kort filmpje (6 minuten) van Wonderwijs bij ons op school.

Wonderwijs in de praktijk

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s